Nog over bloedplaatjes en zo

Eerst en vooral mijn excuses voor het late blogbericht. Niet dat ik geen zin had om iets te schrijven of zo, maar eerder omdat er niet veel was om over te schrijven…

Op 14 augustus kreeg ik effectief een halve dosis EC-chemo. Niet dat mijn bloed echt goed stond (ik had nog steeds wat weinig bloedplaatjes), maar ze konden niet langer uitstellen en dus daarom toch al een halve dosis. Die week heb ik ook ontdekt dat mijn vingernagels erg aangetast zijn. Ervoor viel dat nog niet op door de nagellak. Sommige nagels zagen (zien) echt groen. Ik belde naar het ziekenhuis en ze raadden chloramine badjes voor mijn nagels aan. Ik kreeg ook een afspraak bij de dermatoloog op 22 augustus. Die vertelde ongeveer hetzelfde (chloramine en isobetadine badjes, handcrème smeren en zalfjes aandoen). Het is niet echt een mooi zicht, maar het gaat wel over.

Op 22 augustus had ik terug een bloedcontrole. Opnieuw waren de bloedwaarden niet goed (en zeker de bloedplaatjes niet). Ik kreeg die week nog 2 zakjes bloed toegediend om mijn bloed terug aan te sterken. We vreesden al voor de chemo op 29 aug. Ondanks de lage bloedwaarden voelde ik mij niet echt heel slecht. Wel steekt de vermoeidheid terug de kop op en kan ik wel eens veel last hebben van mijn maag, maar het is niet zo dat ik geen dagdagelijkse dingen meer kan doen.

29 augustus was weer chemo dag. We vreesden voor opnieuw een uitstel maar niets was minder waar. Mijn bloedplaatjes waren zo spectaculair gestegen dat de dokter het bijna zelf niet kon geloven. Ook de rest van de bloedwaarden waren goed genoeg om de chemo te laten doorgaan. Eindelijk nog eens ‘goed’ nieuws. Voor het zekerste raadde de dokter wel een bloedcontrole aan op 5 september.

Dinsdag (5 sep) ging ik dus opnieuw naar het ziekenhuis voor de bloedcontrole. De bloedwaarden waren niet slecht, maar voor de zekerheid kreeg ik toch nog een zakje bloed. Ik zou me erdoor beter voelen volgens de dokter en het zou ook iets meer zekerheid geven op het kunnen doorgaan van de chemo volgende week (12 sep). De medicatie voor mijn maag mag ik wat opdrijven, waardoor het vandaag (vrijdag 8 sep) toch al iets beter is. Woensdag en donderdag had ik wel superveel last van mijn rug (waarschijnlijk door de spuiten Neulasta). Neulasta stimuleert het beenmerg tot het maken van witte bloedcellen, wat dan weer een positief effect heeft op de weerstand. Deze injecties zijn dus zeker nodig, maar zorgden voor 2 dagen rug- en beenderpijn.

Zoals het er nu uitziet, kunnen de volgende chemokuren wel doorgaan. De halve dosis moet ik ook niet meer inhalen, dus dat is ook goed nieuws. Ik kan nu echt beginnen aftellen naar 26 september (laatste chemo). En dan zit het vervelendste deel 1 er al op!

Hieronder nog 2 fotootjes van Lara en mij <3.

Dikke knuffel!

Liesbet

davdav

Advertenties

Even pauze

Normaal gezien zou ik vorige week dinsdag starten met de zwaardere chemo, maar door te lage bloedwaarden is deze niet kunnen doorgaan. Ik had ‘maar’ 70 000 bloedplaatjes en ze starten de chemo pas bij 100 000. Ik werd terug naar huis gestuurd en de dokter ging ervan uit dat na een weekje de bloedwaarden wel hersteld zouden zijn. Helaas kreeg ik deze dinsdag opnieuw te horen dat de chemo niet kon doorgaan. Mijn bloedplaatjes waren nog gezakt naar 61 000. Deze keer kreeg ik wel een zakje bloed.

Volgende week zou de chemo wel effectief moeten doorgaan, anders zit er teveel tijd tussen. Moesten mijn bloedwaarden toch nog niet goed zijn, krijg ik desnoods een halve dosis chemo. Op zich was het nu niet zo erg omdat mijn lichaam wat tijd heeft om te recupereren en omdat ik nu minder last heb van de bijwerkingen. De reden voor het tekort aan plaatjes is de Carboplatinum-chemo. Deze heeft toch een ‘sterkere’ werking dan gedacht.

Zoals gezegd gaat het momenteel dus goed met mij, afgezien van de vapeurs (die al eens durven zorgen voor een slapeloze nacht) en de broze nagels. Het blijft nu afwachten op de bijwerkingen van de andere chemo, daarover volgende keer meer.

Ook al kijk ik niet uit naar volgende week, hoop ik toch dat het dan toch voor echt is!

Groetjes, Liesbet xx

De 2de ronde

Voor de nieuwsgierige lezers onder jullie: de uitslag van mijn scan was negatief  (zeer positief dus eigenlijk). De tumor is zo goed als verdwenen, er zijn enkel nog wat sporen te zien, maar dat zou evengoed ook wat ontstoken weefsel kunnen zijn. Alleszins zal dat na de volledige chemo ook volledig verdwenen moeten zijn. In mijn oksel waren ook geen aangetaste klieren te zien. De oncoloog was zeer positief en wij waren natuurlijk ook heel erg blij!

Gisteren (dinsdag) kreeg ik mijn laatste carbo en taxol chemo’s. Volgende week dinsdag start ik met chemo’s E en C, ook wel de zwaardere chemokuur genoemd. Zwaarder in de zin dat de misselijkheid meestal hoger is en dat de lagere weerstand en vermoeidheid ook zullen blijven. Eerst dacht ik dat de EC slechts één soort chemo was, maar het blijken 2 soorten te zijn, E en C. Het ‘voordeel’ is dat ik de EC’s pas om de 2 weken krijg, waarin ik me in de week na de chemo normaal gezien wat beter zou moeten voelen. Ook zal ik minder lang in het ziekenhuis moeten zijn. Nu kreeg ik de chemo’s telkens over een uur, de nieuwe chemo’s zullen elk slechts 20 minuten duren.

Langs de ene kant ben ik blij omdat het einde nu echt wel al wat in zicht komt, langs de andere kant weet ik terug niet goed wat te verwachten. Nu ben ik eindelijk ‘gewoon’ aan de bijwerkingen en heeft mijn lichaam al geleerd hoe ermee om te gaan. Van de nieuwe chemo weet ik dat uiteraard nog niet, zal ik dezelfde bijwerkingen nog hebben, of zal ik vooral nieuwe bijwerkingen krijgen…

Ik voel mij over het algemeen toch wel beter als in het begin van de chemokuur. Mijn dutjes heb ik zeker nog nodig, maar ik heb wel het gevoel dat ik wat meer energie heb. Ik heb ook al iets meer vrede genomen met mijn nieuwe ik. Hoewel nog maar enkele mensen mij zonder muts of pruik gezien hebben, durf ik thuis al wat meer zonder iets op mijn hoofd rond te lopen. Maar in de spiegel kijken, doet toch nog altijd een beetje raar…

Over de timing van mijn operatie is nog wat discussie. Normaal gezien zou ik na de chemo’s nog een maand moeten recupereren en dan geopereerd worden, maar nu is er toch sprake om nog wat langer te wachten. Doordat de wonde aan mijn oksel zo slecht genas, vrezen ze dat dit misschien ook wel zo zou kunnen zijn bij mijn borstoperatie. Maar daarover binnenkort meer want ik weet er zelf nog het fijne niet van.

Momenteel wissel ik mijn pruik af met verschillende sjaaltjes die ik me heb aangeschaft (wanneer ik ergens naartoe moet waar mensen mij niet kennen, geef ik toch nog de voorkeur aan mijn pruik). Hieronder een foto van mijn mooiste exemplaar 🙂

Veel liefs,
Liesbet xx

bty

’t Is gebeurd

Vandaag, di 11 juli 2017, heb ik (alez, heeft Youri) mijn haar afgedaan. In tegenstelling tot wat ik gevreesd had, vond Lara het helemaal niet raar of ‘niet mooi’. Ze vond het daarentegen precies gewoon normaal. Voor mij is het langs de ene kant een opluchting omdat ik eindelijk de knoop heb doorgehakt, maar langs de andere kant was het toch niet gemakkelijk. Het zal nog wel een paar dagen nodig hebben vooraleer ik echt zonder mutsje of pruik zelf maar thuis zal rondlopen, maar dat komt wel. Mijn pruik vindt Lara ‘niet mooi’, dus die zal ik thuis niet teveel dragen 🙂

Omdat het vandaag een feestdag is in het ziekenhuis, kreeg ik uitzonderlijk op maandag al mijn 10de chemo. Nu zit ik in tijd ook echt in de helft, 10 weken zijn voorbij en 10 weken komen er nog aan. Ik krijg nog steeds op regelmatige basis inspuitingen om mijn witte bloedcellen op te krikken en heb de voorbije weken bloed en ook nog eens epo gekregen.

Het bloed heeft zeker opgebracht, ik heb mij de voorbije weken merkelijk beter gevoeld dan enkele weken geleden. Dutjes overdag waren bijna niet meer nodig en ik heb mijn 32ste verjaardag ‘deftig’ kunnen vieren met een mini-feestje en een etentje met vriendinnen. Het deed echt wel deugd om me zo’n paar dagen terug ‘normaal’ te voelen.

Bij de klachten zijn er intussen wel de ‘vapeurs’ bijgekomen. Omdat de chemo mijn hormonen onderdrukt, ben ik nu in een soort van menopauze terecht gekomen, met vapeurs tot gevolg. Gelukkig vallen ze voorlopig nog mee, enkel ’s nachts is het soms wel ambetant omdat ik wat vaker wakker word dan vroeger.

Komende donderdag moet ik nog onder de NMR-scan om te kijken hoe de tumor geëvolueerd is, maar voorlopig ziet alles er prima uit en zal het resultaat waarschijnlijk goed zijn. Spijtig genoeg verandert dit niets aan het te volgen programma (chemo), maar het belangrijkste is dat de chemo aanslaat natuurlijk.

Hieronder een foto van mijn nieuwe ik. Welke kiezen jullie, mutsje of pruik? Een foto zonder mutsje vind ik nog wat moeilijk, die hou ik jullie wel nog eens te goed als ik mij er beter bij voel.

Veel liefs,

Liesbet xx

 

Halfweg

Op dit moment zit ik halfweg de chemokuren. Ik heb in totaal 8 van de 12 Carbo en Taxol chemo’s gekregen en in augustus krijg ik nog 4 zwaardere EC-chemo’s. Het gaat op zich wel snel vooruit, al kom ik niet altijd met volle goesting naar het ziekenhuis. Dan voel ik me net iets beter en komt de volgende chemo er al aan. Maar we kunnen niet anders dan doordoen, dus we gaan ervoor hé.

3 en 2 weken geleden heb ik tijdens mijn chemo ook een zakje ijzer bijgekregen, dit omdat ik een tekort had aan rode bloedcellen. Omdat het ijzer toch niet volledig zijn werk deed, kreeg ik vorige week een zakje Epo (niet illegaal voor kankerpatiënten). Opnieuw waren mijn rode bloedcellen nog aan de lage kant, vandaar dat ik vandaag (woensdag) opnieuw in het ziekenhuis ben. Momenteel krijg ik 2 zakjes bloed toegediend, hierdoor zou ik wel opnieuw voldoende rode bloedcellen moeten aanmaken. Ook mijn witte bloedcellen waren 2 weken geleden aan de lage kant. Hiervoor kreeg ik een aantal inspuitingen en intussen hebben de witte bloedcellen zich hersteld. De inspuitingen zal ik in de toekomst waarschijnlijk nog wel een paar keer moeten krijgen.

Het tekort aan rode bloedcellen heeft als ik gevolg dat ik nog steeds vaak vermoeid bent. Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik overdag nog een dutje bij doe. Geen schande op zich, maar het is niet altijd plezant. Hopelijk is het met het extra bloed nu wel beter.

Intussen blijft mijn haar nog uitvallen. Ik merk dat het iets moeilijker wordt om kale plekjes te verbergen, maar voorlopig lukt het nog. Mijn haar afdoen probeer ik nog wat uit te stellen, maar binnen dit en een paar weken ziet dit er wel aan te komen. Momenteel heb ik het nog erg moeilijk met de gedachte dat ik mijn haar zal moeten afdoen, maar ik kan het natuurlijk niet blijven uitstellen. Ondertussen kocht ik al een chemomutsje en -sjaaltje, zo ben ik al voorzien.

Opnieuw heb ik mijn baaldagen wat kunnen afwisselen met dagen waarop ik toch nog iets leuk kon doen. Zo heb ik momenteel terug repetities voor een concert op 15 juli. De repetities vallen hoofdzakelijk op zondag en dan voel ik me over het algemeen vrij oké. Verder kreeg ik in het ziekenhuis een gelaatsverzorging (gesponsord door de Stichting tegen Kanker), ging ik iets drinken met mijn collega’s, vierden we de verjaardag van neefje Flor en vierden we met het vocaal ensemble het einde van het schooljaar.

Verder blijf ik van jullie berichtjes, kaartjes, cadeautjes, bemoedigende woorden en gedachten krijgen, waarvoor opnieuw nog een oprechte dank-jullie-wel!! Onze kast wordt bijna te klein voor alle kaartjes 🙂 Het is echt dankzij jullie dat ik de moed blijf vinden!

Merci! En: You’ll never walk alone!

Liesbet xx

dav    img_20170628_184528.jpg

 

Het is oké

De voorbije weken waren redelijk oké. Niet dat ik me fysiek ineens veel beter voel, maar ik heb wel het gevoel dat ik een betere balans gevonden heb. Ik weet beter wat ik wel en niet aankan en leer stilaan mijn programma daarop af te stellen.

Ik kan wel zeggen dat ik leuke dingen gedaan heb: feestje voor mémé haar 90ste verjaardag, namiddagje Harry Malter park met vrienden, een drankje om de (werk)week af te sluiten, BBQ met familie, ontspannend badje met gezichtsmaskertje… Het doet deugd om ‘gewone’ dingen te doen. Al kan dit natuurlijk niet elke dag en ook liefst op een aangepast tempo (bv. geen hele daguitstap maar enkel een namiddag…) Ik heb het nog steeds wat moeilijk met ‘verloren’ dagen: dagen waarop ik nauwelijks iets doe, maar ook die horen erbij zeker (wat rusten en naar nietszeggende tv programma’s kijken).

Vorige week heb ik mij toch een haarwerk gekocht. Mijn verzekering blijkt alles mooi terug te betalen en aangezien mijn haar nu al serieus begint uit te dunnen, zou het wel eens kunnen dat ik het toch enkele maanden zonder haarlokken zal moeten stellen, dus vandaar toch de keuze voor een haarwerk. Hopelijk kan ik de pruik nog even in de kast laten, maar alleszins heb ik ze al voor het geval mijn haar toch ineens goed begint uit te vallen. Voor een mutsje of een sjaal moet ik nog eens terug. Er is een leuke vzw die een cadeaubon van 50 euro geeft voor alle borstkankerpatiënten. Ik wacht nog op deze bon om dan daarmee een mutsje te kunnen kopen.

Ik wil jullie ook nog graag het verhaal over de titel van mijn blogpagina vertellen. Een goede collega haar vriend heeft vroeger ook kanker gehad. Hij is muzikant en hield ooit een benefiet-optreden. Tijdens dit optreden deelden ze pins uit met daarop ‘fuck kanker’. Toen die collega mijn verhaal hoorde, gaf ze mij 2 van die pins. Kort daarna schreef ik mijn eerste blog en vandaar de titel ‘fuck kanker’!

Als laatste nog een update over mijn oksel. De wonde wordt momenteel 2x per dag verzorgd door een verpleegster. De wonde is nu mooi aan het opgroeien en het vocht heeft een andere weg gevonden. Ik ben ook mogen stoppen met het nemen van antibiotica. Hopelijk geneest de wonde nu verder goed, momenteel is het alvast een ‘last’ minder.

Morgen (dinsdag) zit ik al aan de helft van chemokuur 1. Stilaan kan het aftellen beginnen!

Liefs, Liesbet xx

dav

 

Niet echt een topweek

De titel spreekt al voor zich, de voorbije week was niet echt een topweek. Hoewel ik wat leuke dingen gedaan heb (familie-uitstapje naar Puyenbroeck, naar concert gaan kijken waar ik normaal gezien aan ging meedoen…) en ook meer tijd genomen heb voor dutjes, wou mijn lichaam op andere momenten niet echt mee. Buikkrampen, vermoeidheid en spierpijn zijn de voornaamste klachten. Het warme weer zal er waarschijnlijk ook wel voor iets tussen zitten. Verder is er nog steeds dat ‘okselvocht’ dat niet echt opgelost geraakt. Ik blijf met een bult onder mijn oksel en van de vele plakkers is mijn huid er rond ook helemaal geïrriteerd geraakt…

Als laatste is er ook het haarverlies. Nog niet in de mate dat het echt zichtbaar is maar ik merk het wel. Deze week toch eens tijd maken om te informeren voor een pruikje en al wat mutsjes te passen. Ik vraag me trouwens af waarom niet eerst je oksel- of beenhaar kan uitvallen, zou alvast iets handiger zijn maar zo werkt dat niet zeker :-). Gisteren (maandag) volgde ik een workshop schoonheidsverzorging in het ziekenhuis. Het was een leuke namiddag met nog 5 andere vrouwen. We leerden vooral hoe we onze huid moeten verzorgen en we ons het best kunnen maquilleren. Én we werden goed verwend met gezichtscrèmekes, een taartje en koffie! Ook allemaal sterke vrouwen, het deed wel deugd om met hen eens te kunnen babbelen. En nu kennen we elkaar al wat beter want ik zal enkelen van hen nog vaak op dinsdag-chemodag tegenkomen.

Ik heb wat schrik voor de komende weken. Vooral omdat ik vrees dat de bijwerkingen van de chemo’s er niet op zullen minderen. Maar ik moet positief blijven en er blijven voor gaan. Het is gewoon nog altijd moeilijk om niet zomaar te ‘kunnen’ doen wat je wil doen. Je moet altijd een plan B in je achterhoofd houden voor het geval het toch niet zou gaan. Verder vind ik het niet leuk ‘afhankelijk’ te moeten zijn van anderen, maar dat is dan iets wat ik nog wat moet leren.

Komende week weet ik weeral wat te doen, daarover meer in mijn volgende schrijfsel.

Liefs, Liesbet

Told you so

De afgelopen week was een week met ups en downs. Ik heb het nog moeilijk met het luisteren naar mijn lichaam. Vandaar ook de titel van de blog: ‘told you so’, verwijzend naar mijn man die mij steeds zegt dat ik niet teveel hooi op mijn vork mag nemen, maar ik die zijn raad in de wind sla en nadien toch moet beseffen dat ik mijn tempo precies iets lager moet leggen. Niet dat ik mij echt heel slecht voel (meestal integendeel), maar ik ben sowieso sneller vermoeid en wil dat nog niet altijd toegeven aan mezelf.

De chemo op zich valt mee en de bijwerkingen zijn, mits het nemen van nog wat extra medicatie, wel grotendeels onder controle. Wel ben ik dus erg vermoeid en hoewel ik vroeg in bed kruip en goed kan slapen, durf ik vaak nog profiteren van een extra dutje overdag. Bijkomend probleem dat niet zo leuk was, was het ophopen van lymfevocht in mijn oksel. Door het verwijderen van 4 klieren in mijn oksel moet het vocht deels een andere weg zoeken en vorige week had het die andere weg duidelijk nog niet gevonden. Uiteindelijk stond mijn oksel zo dik en deed zo veel pijn dat we er toch maar mee naar de spoed gegaan zijn. Die avond en ook de maandag erop werd het vocht uit mijn oksel getrokken. Op dinsdag besloot het vocht niet langer te wachten en zelf een weg naar buiten te zoeken. In eerste instantie werd er een ‘zakje’ aan mijn oksel geplakt waarin het vocht opgevangen werd, vandaag kan ik me al gewoon behelpen met een paar compressen. Het vocht is nog niet helemaal weg, maar is wel beperkter en normaal gezien zou dit probleem volgende week moeten opgelost zijn.

Dinsdag bij mijn 2de chemo heb ik mij gewaagd aan de ijskap en ijsbadjes. De ijskap was wennen, maar na een kwartiertje had ik er niet zoveel last meer van. Tijdens zo’n warme dag als dinsdag was het eigenlijk echt niet zo erg. Ik dompelde mijn tenen en vingers ook in een ijsbadje, maar dan kan je natuurlijk geen boekje meer lezen of zo dus ik weet niet of ik dat volgende keer nog ga doen. Voorlopig heb ik nog geen broze nagels en/of uitvallende haren dus kwaad heeft het alvast niet gedaan.

Opnieuw heb ik veel kaartjes, berichtjes, bloemetjes, bemoedigende woorden en ook een ‘Think Pink’-kado gekregen. Ik word er soms wat ongemakkelijk van, maar zoals ik eerder al gezegd heb, doet dat zeker veel deugd en maakt het mij sterker om te strijden!

’t Is nu 13u00, tijd voor een middagdutje :-). Slaapwel!

Liesbet xx

Met de ijskap                           Weer een lekker ijsje gekregen vóór de chemo 🙂

Nummer 1

Afgelopen dinsdag kreeg ik mijn eerste chemo. Het moment zelf was een beetje raar. Ik wist niet goed hoe ik me moest voelen. Velen vroegen of ik niet zenuwachtig was, maar dat weet ik eigenlijk niet goed. Ik probeerde me op voorhand niet te druk te maken over wat ik zou voelen en dat maakte dat het moment van de chemo op zich wel nog best meeviel.

Na het aanmelden was het wachten op de verpleegster die al aanprikt en je kort eens onderzoekt, dan terug naar de wachtzaal (waar alle ‘lotgenoten’ getrakteerd werden op een ijsje) en wachten op de oncoloog die nog eens de procedure overliep en nog wat vragen beantwoordde. Daarna mochten we naar een aparte kamer (voor de eerste keer kregen we aan kamer apart, ipv in een kamer met nog andere ‘patiënten’ bij). Een beetje later kreeg ik al een eerste dosis antibraakmiddelen e.d. en na een half uurtje de eerste chemo. De eerste zak duurde een uurtje, daarna spoelen en dan nog een andere zak, ook een uurtje. In totaal hadden we toch een 5-tal uurtjes in het ziekenhuis gespendeerd.

Omdat mijn ventje erbij was, ik genoeg leesvoer bij had en ook wat volk over de vloer kreeg, gingen deze uren wel vlot voorbij. Ik had ervoor gekozen om de eerste keer nog geen ijskap op te zetten (deze voorkomt de haaruitval in het eerste stadium) en ook nog geen ijsbad te nemen voor mijn nagels. Dit alles zal ik volgende keer misschien uitproberen nu ik wat beter weet hoe heel het ‘ritueel’ verloopt. Ook veel ziekenhuispersoneel kwam mij een bezoekje brengen: bevriende verplegers, de borstverpleegkundige, de psychologe en de mevrouw van de sociale dienst. Allemaal bereid om te helpen waar ze kunnen en om te luisteren. Dit blijft me nog altijd verbazen: men maakt echt tijd voor je en ook al is het ‘maar’ iets kleins (zoals een gratis ijsje), toch maakt het dit alles iets draaglijker.

Ik kreeg van jullie op voorhand en nadien veel bemoedigende berichten. De avond na de chemo voelde ik mij nog prima. Woensdag nam ik voor het zekerste wat pilletjes tegen de misselijkheid en naar de avond toe kreeg ik wel redelijk wat spierpijn. Vandaag (donderdag) ben ik nog even terug in mijn bed gekropen omdat ik me nog erg vermoeid voelde en stond (staat) mijn oksel dik van het vocht dat niet meer door de lymfeklieren weg kan en nog een andere weg moet zoeken. Ambetant maar niet erg pijnlijk of zo. Hoewel ik me op zich wel oké voel, snap ik nu wel waarom het (helaas) niet te combineren is met werk.

Hoewel het dus over het algemeen zeker prima met mij gaat, was dit de voorbije dagen zeker niet elk moment van de dag het geval. Er zijn momenten geweest dat de angst mij overviel en dat ik twijfelde aan wat voor een vrouw en/of moeder ik zou worden: één die altijd moe is, zich niet goed in haar vel voelt, geen zin heeft om mee buiten te spelen… . Wie mij goed kent, weet dat dit uiteraard gepaard ging met de nodige tranen. Op dat moment weet mijn ventje alle twijfels weg te werken, maakt hij van mij terug een sterke vrouw en verrast hij mij ’s morgens met een lekker ontbijt. Ik durf er niet aan te denken wat ik zonder hem (en zonder Lara) zou doen (gelukkig is dat ook niet nodig om daaraan te denken).

Om alvast te wennen aan het idee om met minder (en uiteindelijk geen) haar door het leven te gaan, ruilde ik mijn lange lokken al in voor een korte coupe. Helaas geen 20 cm om te doneren, maar die hou ik dan voor later nog tegoed. Ik ben er alvast superblij mee en denk dat dit het voor mezelf gemakkelijker aanvaardbaar zal maken eens ik echt haarverlies heb. Hieronder zien jullie het resultaat.

Bedankt iedereen voor de bemoedigende berichtjes, de bloemetjes, de kaartjes, maar zeker ook al jullie niet tast- of zichtbare gedachten en steunbetuigingen! Ze betekenen stuk voor stuk erg veel voor mij!

Op naar nummer 2.

Liefs, Liesbet xx

De eerste chemo                                  Mijn nieuwe coupe

Wow!

Wow!, meer kan ik niet zeggen op al jullie hartverwarmende reacties. Uiteraard had ik verwacht dat mijn verhaal wat zou teweeg brengen, maar ik had nooit zoveel reacties en bemoedigende berichten verwacht. Alvast van harte bedankt voor jullie steun allemaal!

Woensdag werd ik geopereerd. Alles is goed verlopen en het doet uiteraard geen deugd, maar ik mag ook niet klagen van pijn. Donderdag kort na de middag werd ik alweer uit het ziekenhuis ontslagen. Het ambetante is dat ik aan beide kanten geopereerd werd. Aan mijn linkeroksel werd een grote snede gemaakt om de sentinelklier te verwijderen en aan mijn rechterkant (onder mijn sleutelbeen) werd de poortkatheter geplaatst. Zware dingen heffen, zit er voorlopig niet in, alsook mijn dochter vastpakken niet. Maar Lara weet dat mama ‘pijntjes’ heeft en dat dat binnenkort allemaal weg is.

Wat opviel tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis is de warmte van iedereen. Niet alleen enkele vrienden en familie, maar ook de borstverpleegsters en mijn gynaecoloog (iemand anders dan de gynaecoloog die de operatie deed) zijn mij een bezoekje komen brengen. Iedereen is oprecht geïnteresseerd en is bereid om je vragen te beantwoorden. Het doet deugd dat je niet de zoveelste patiënt bent, maar dat ze echt tijd voor je vrijmaken en naar je luisteren.

Donderdagavond kwam er nog een verrassing uit de bus. Mijn schoonzus had gereageerd op een oproep van Qmusic om samen met een presentatrice live op antenne haar paardenstaart te laten afknippen en ik mocht daarbij zijn in de studio. Hoewel het eerder om de presentatrice ging dan over Dymfy was het toch leuk om Heidi, de voorzitster van ThinkPink, en kapper Luc te ontmoeten! Maar uiteraard een geweldig mooi gebaar en kado van Dymfy en presentatrice Violette!! Wie ook zijn/haar haar wil doneren kan meer info terugvinden op http://www.geefomhaar.be. Ikzelf zal jammer genoeg niet aan 20 cm haar komen, maar wil in de komende weken toch ook al mijn lokken inruilen voor een kortere coupe.

Dit weekend ga ik proberen genoeg te rusten, maar ook nog wat tijd maken vrijmaken voor mijn ventje en voor Lara. En verder nog niet teveel nadenken over dinsdag want op dinsdag 9 mei 2017 krijg ik mijn eerste chemokuur. Maar zoals gezegd, nog niet teveel zorgen maken en ik zal wel zien hoe het verloopt. Ik zei het vorige keer al: het blijft nog steeds een beetje onwezenlijk omdat ik me totaal niet ziek voel (buiten de pijn van de operatie dan), dat maakt het soms wat raar om het allemaal te beseffen.

Nog een laatste ding voor alle duidelijkheid: de uitkomst van dit alles is sowieso genezing, een andere weg is er niet en er is ook géén twijfel mogelijk. Trouwens met de tonnen goede moed en sterkte die ik gewenst kreeg van jullie, kan dit ook niet anders! 😉

Op naar de tweede ronde!

Liefs,
Liesbet

Filmpje van hoe ik persoonlijk Dymfy haar staart eraf mocht knippen!

Lara wacht tot mama wakker wordt

Lara wacht op de kamer tot mama wakker wordt ❤