Home sweet home

Jawel, u leest het goed! Sneller dan ik zelf verwacht had, mocht ik vandaag, 9 april 2018 het ziekenhuis verlaten.

De operatie zelf is gelopen zoals gepland. Donderdagavond bracht ik de nacht door op intensieve zorgen en vrijdagmiddag mocht ik, samen met mijn 4 drains (2 in mijn buik en eentje in elke borst), een infuus voor pijnstilling en een blaassonde naar mijn gewone kamer. Op mijn matras lag ook nog een soort luchtmatras om het doorliggen tegen te gaan. Daar lag ik dan, klaar om 3 dagen (dat dacht ik toch) te blijven liggen. Op zich viel de pijn wel mee, een beetje zoals verwacht, maar je verschiet wel hoeveel je met de buik doet! Zo is hoesten zo wat het pijnlijkste dat er nu is en ook mijn neus snuiten bv gaat bijna niet. Vrijdag was de specialist al een paar keer komen kijken en zag het er allemaal goed uit. Een raar zicht, maar mijn bortsen zijn nu nog ‘open’ om de doorbloeding te kunnen controleren en tot daarnet hingen er ook een soort stickers op waarop je de temperatuur kon aflezen. Het enige wat eigenlijk fout kan lopen is dat de doorbloeding niet goed komt (kan je vergelijken met een soort van afstoting), maar temperatuur en kleur waren beiden in orde! Mijn buik zit tot op vandaag nog goed ingepakt met een band, dit moet nog een tijdje zo blijven en vanaf morgen mag die naad ook verzorgd worden.

Zaterdag zag de specialist dat het nog steeds goed was en werd ik al verlost van 3 van de 4 drains. Ik mocht voor het eerst ook even uit bed voor een bezoek aan het groot toilet (want zo’n bedpan is niet aan mij besteed).

Zondag werd ik verlost van mijn infuus, blaassonde en laatste drain! Opnieuw draadloos leven 😀. Dan moest ik sowieso een paar keer uit bed voor een toiletbezoek (aja, zonder sonde) en at ik al aan een tafel omdat ik dat toch iets comfortabeler vind dan in bed. Die dag leefde ik op goede hoop om woensdag naar huis te mogen.

Toen de specialist vanmiddag zei ‘hebt ge geen goesting om vandaag al naar huis te gaan’, wist ik niet goed wat denken. Ik had het totaal nog niet verwacht maar ik zag het wel zitten, ten slotte ligt de zetel thuis minstens even goed dan het ziekenhuisbed. Natuurlijk zal ik nog niet veel kunnen doen, ik moet vooral veel rusten, maar thuis bij mijn ventje en Lara is véél leuker dan op een kamer alleen!

Over 10 dagen moet ik nog eens terug op controle en dan volgt er binnen een maand of 2 de tepelreconstructie, daarna nog tatoeëren in de juiste kleur en dan zijn mijn nieuwe borsten echt af.

Natuurlijk ben ik er nog niet, maar de laatste hindernis is wel genomen en de finish komt toch al in zicht! 1000x merci voor iedereen die met mij mee loopt want het heeft echt geholpen!

Veel liefs, Liesbet xx

Advertenties

Morgen…

Morgen is het zo ver… de grote operatie. Echt zenuwachtig ben ik niet, op zich kan er niet veel fout gaan. Wel heb ik een gezonde dosis ‘schrik’ voor de revalidatie, maar op zich is er tijd genoeg om te herstellen. Dus alles op’t gemak!

Ik ben intussen al geïnstalleerd op mijn kamer, een kamer alleen zoals ik gevraagd had. De chirurg als al langs geweest en heeft al mooie lijnen op mijn borsten en buik getekend. Morgen ben ik als eerste aan de beurt en de operatie zal toch minstens een 6 a 8-tal uur duren. Na de operatie moet ik een nachtje op intensieve doorbrengen en vrijdag mag ik terug naar mijn kamer. Ik moet dan nog een paar dagen in bed blijven en dan begin volgende week mag ik er uit.

Ik heb voor deze operatie een toepasselijke pyjama gekocht, foto hieronder ☺

Merci al voor iedereen die morgen aan mij denk en tot gauw!

Liesbet xx

Blij dat jullie er nog zijn

Hallo daar, blij dat jullie er nog zijn!

Update van wat ik zoal aan het doen ben de laatste tijd :-). Wel, toch redelijk veel. Sinds januari volg ik met een 12-tal andere vrouwen een revalidatieprogramma in de kliniek. Dit revalidatieprogramma is een combinatie van sporten (fitness eigenlijk) en informatiesessies, 3x per week. Elke maandagvoormiddag, woensdagvoormiddag en vrijdagnamiddag kan je mij dus in de sportruimte van de kliniek vinden. Soms is het wel een opgave om te gaan (zeker de maandagvoormiddag om 8u30!), maar ik ben toch altijd weer blij als ik geweest ben. We zijn met een tof groepje, een aantal vrouwen kende ik al van in de wachtzaal bij de chemo. In het begin werden we zwaar met de neus op de feiten geduwd. Op sommige krachttoestellen kreeg ik met moeite het lichtste gewicht omhoog en als ik dan thuiskwam kon ik meestal niet veel meer doen. Ondertussen (na 2 maanden) voel en zie ik dat ik al veel progressie gemaakt heb. Ik voel me minder vermoeid na het sporten en kan al wat zwaardere programma’s aan. Ik verschiet er wel van hoe mijn lichaam fysiek heeft afgezien, maar binnen een paar maanden zal ik lichamelijk hopelijk opnieuw de oude zijn.

De informatiesessies zijn ook wel interessant. De ene is natuurlijk wat meer van toepassing op de je eigen situatie en ligt wat meer binnen je interessegebied dan de andere, maar over het algemeen heb ik er wel iets aan. Om jullie een idee te geven van de thema’s, het gaat over: voeding, relaxatie, verwerking, yoga… Bij de ene sessie is het vooral praten, bij de andere is het vooral doen. Sommigen van onze groep volgen daarnaast ook nog de sessies mindfulness, maar dat is nog eens op een andere dag in de week en spreekt mij persoonlijk ook iets minder aan.

Voor de rest ben ik nog steeds thuis, ik ga nog niet werken (dat zou wat moeilijk zijn om te combineren met de revalidatie). Op 5 april staat de grote operatie gepland (amputatie en reconstructie van beide borsten). In aanloop daarvan moet ik nog een aantal onderzoeken laten doen en ook al mijn jaarlijkse onderzoeken (mammografie, botscan, bloedafname…) om er zeker van de zijn dat er zich ondertussen geen nieuwe tumor heeft gemanifesteerd. Op 4 april moet ik dan ’s avonds binnen voor de operatie en 5 april is het zover. Maar daarover vertelde ik al meer in mijn vorige blogberichten.

Als jullie in maart niks meer van mij horen, dan waren alle uitslagen positief (of moet ik zeggen ‘negatief’) en is mijn lichaam nog steeds tumorvrij. Ik laat dan opnieuw van mij horen kort na de operatie :-).

Tot slot wil ik nog meegeven dat mijn haar maar blijft groeien en heel vol is, het heeft zelfs al eens een knipbeurtje gekregen. Hieronder foto van vandaag!

Heel veel liefs, Liesbet xx

btybreastcancer_8

Te lang geleden…

Mijn excuses voor het veel te late blogbericht…. Shame on me 🙂

Dit wil eigenlijk zeggen dat het goed met mij gaat en ik dus geen tijd heb om een half uurtje achter de laptop te kruipen om iets te schrijven. Ook weer niet waar natuurlijk want ik heb veel tijd en tegelijkertijd ook te weinig tijd.

De operatie op 25 oktober is goed verlopen. Iets minder was de geluidsoverlast in mijn kamer van de werken die bezig zijn in de kliniek, maar omdat ik dezelfde dag nog naar huis mocht, stoorde dat nu ook niet zo erg. Het litteken valt ook wel mee, dat is een mooi recht lijntje op mijn borst. Ik had ook wat een ‘put’ verwacht, maar dat is het  niet echt. Het herstelt goed dus ik mag niet klagen.

Op 6 november had ik een afspraak bij de plastisch chirurg. Eerst was gesproken om de ‘grote operatie’ (amputatie en reconstructie van beide borsten) te plannen ergens eind januari 2018, maar de chirurg wil toch 6 maanden tot na de chemo wachten en daarom zal ik op 5 april worden geopereerd. In het begin moest ik nog wennen aan het idee om nog zo lang thuis te zitten, maar uiteindelijk zal die dag er toch snel genoeg zijn. De chirurg heeft gesproken over verschillende mogelijkheden om de reconstructie te doen en ik heb gekozen voor een reconstructie met eigen weefsel. Dit wil zeggen dat er weefsel van mijn buik zal worden genomen om daarvan 2 nieuwe borsten te maken. In medische termen ook wel DIEP flap genoemd (Deep Inferior Epigastric Perforator). Wie meer wil weten over hoe dat precies werkt, kan DIEP flap even googlen. Ik zal dus geen enkele dag zonder borsten door het leven moeten gaan en zal nadien ook ineens een strakke buik hebben (kwestie dat er ook voordelen aan verbonden mogen zijn). De operatie zelf duurt redelijk lang en ik zal nog een kleine week in het ziekenhuis moeten blijven. Daarna duurt het nog ongeveer 6 weken om te recuperen. In januari heb ik nog een nieuwe afspraak met de chirurg om alles nog even te overlopen.

Op 20 november kreeg ik waarschijnlijk het beste nieuws in maanden. Enerzijds was er de bevestiging dat die vuile tumor definitief volledig weg is en anderzijds bleek deze ook niet zo hormoongevoelig dan eerst gedacht. Ik hoef dus geen medicatie te nemen om mijn hormonen te onderdrukken. De wens voor een broertje of zusje voor Lara kan dan misschien toch nog sneller dan verwacht uitkomen. Uiteraard ook weer niet te snel want er is natuurlijk eerst nog de operatie en het herstel van mijn buik.

Het verdere verloop: in maart moet ik opnieuw een aantal onderzoeken laten doen (mammografie, echo lever, botscan, bloedafname…) om zeker te zijn dat we gezond aan de operatie kunnen beginnen. En verder moet ik voorlopig nog om de 3 maanden op controle.

Met mij persoonlijk gaat het goed. Natuurlijk ben ik fysiek nog niet helemaal de oude en ben ik nog vatbaarder om wat ziekjes te worden, maar ik mag zeker niet klagen. Als ik mijn agenda niet té vol plan dan kan ik veel dingen doen waar ik blij van word. Mijn haar begint ook terug te groeien. Buiten is het nog wat koud om zonder muts rond te lopen, maar binnen kan het al zonder iets op mijn hoofd. Foto hieronder is van 3 december, ondertussen is het nog gegroeid.

Ik kreeg ook nog wat bloemetjes toegestuurd, merci fleurtjes en merci schone familie van aan ’t zeetje. En ook nog eens merci aan jullie allemaal voor de fantatisch goeie vibes!!

Alvast een prettige kerst en eindejaar toegewenst!!

Liefs, Liesbet

Het zit erop, part 1

Het eerste deel van mijn genezingsproces zit er nu definitief op. De 26e september kreeg ik mijn laatste chemo. De eerste dagen erna waren nog wat lastig en ik was erg vermoeid, maar intussen is het beter en heb ik al wat meer energie. Toch was het een ‘einde’ met gemengde gevoelens: enerzijds was ik natuurlijk superblij dat de chemo gedaan was, anderzijds is er het besef dat er nog veel meer tijd nodig is tegen dat alle chemo uit mijn lichaam zal zijn. Tijd die ik mezelf ook nog moet leren gunnen. En écht vieren zit er pas in na het beëindigen van heel het proces. Ook het groepje vrouwen in de kliniek zal ik op één of andere manier wel missen. Op den duur waren we wekelijks met dezelfde vrouwen aan het wachten in de wachtzaal en probeerden we er wel een leuke wachttijd van te maken.

Stilaan beginnen ook de meeste bijwerkingen af te nemen. Mijn maag zeurt niet meer, mijn nagels zien er beter uit en ik heb al iets minder last van vapeurs. Mijn haar komt voorlopig nog niet terug, maar echt hélemaal is het nooit weggeweest. Het ambetantste vind ik mijn wenkbrauwen en wimpers, die mogen van mij het snelste terugkomen.

2 dagen na de laatste chemo moest ik opnieuw onder de scan. Intussen weet ik dat het resultaat ervan erg goed is, de tumor is niet meer te zien. Toch is een scan niet 100% betrouwbaar, er is nog altijd een heel kleine kans dat er wat restdeeltje zijn blijven zitten die niet op een scan te zien zijn. Daarom word ik op 25 oktober een eerste keer geopereerd. Het is een kleine operatie (gewoon dagkliniek), waarin ze wat weefsel wegnemen op de plaats van de tumor, eigenlijk een borstsparende operatie. Schrik voor de operatie heb ik niet, maar wel een beetje over hoe het er dan zal uitzien, maar tenslotte moet het binnenkort allemaal weg dus het is toch maar voor eventjes.

Over de timing van de andere operatie heb ik nog niet direct zicht. Eerst was er voorzichtig januari 2018 gezegd, maar dat valt nog af te wachten. Ik moet nog een afspraak maken met de chirurg en dan moeten ze allemaal de agenda’s eens samenleggen (die operatie zal door 4 dokters gedaan worden). Ik hoop alleszins dat er niet teveel rek zit op de timing want anders gaat het thuis zitten nog vervelen 🙂

Het zal eventjes stil zijn op mijn blog, na 25 oktober laat ik jullie alleszins weten hoe de operatie verlopen is. In tussentijd probeer ik de tijd wat in te vullen met leuke dingen. Zo krijg ik bv. nog eens een gezichtsmassage (vanuit Stichting tegen kanker) en volg ik op de Dag tegen kanker een workshop bloemschikken. Kwestie van bezig te blijven 🙂

Om het met een wijze man (Ish) zijn woorden te zeggen: “Ik wens jullie een liefdevolle dag toe!”

Liefs, Liesbet

Nog over bloedplaatjes en zo

Eerst en vooral mijn excuses voor het late blogbericht. Niet dat ik geen zin had om iets te schrijven of zo, maar eerder omdat er niet veel was om over te schrijven…

Op 14 augustus kreeg ik effectief een halve dosis EC-chemo. Niet dat mijn bloed echt goed stond (ik had nog steeds wat weinig bloedplaatjes), maar ze konden niet langer uitstellen en dus daarom toch al een halve dosis. Die week heb ik ook ontdekt dat mijn vingernagels erg aangetast zijn. Ervoor viel dat nog niet op door de nagellak. Sommige nagels zagen (zien) echt groen. Ik belde naar het ziekenhuis en ze raadden chloramine badjes voor mijn nagels aan. Ik kreeg ook een afspraak bij de dermatoloog op 22 augustus. Die vertelde ongeveer hetzelfde (chloramine en isobetadine badjes, handcrème smeren en zalfjes aandoen). Het is niet echt een mooi zicht, maar het gaat wel over.

Op 22 augustus had ik terug een bloedcontrole. Opnieuw waren de bloedwaarden niet goed (en zeker de bloedplaatjes niet). Ik kreeg die week nog 2 zakjes bloed toegediend om mijn bloed terug aan te sterken. We vreesden al voor de chemo op 29 aug. Ondanks de lage bloedwaarden voelde ik mij niet echt heel slecht. Wel steekt de vermoeidheid terug de kop op en kan ik wel eens veel last hebben van mijn maag, maar het is niet zo dat ik geen dagdagelijkse dingen meer kan doen.

29 augustus was weer chemo dag. We vreesden voor opnieuw een uitstel maar niets was minder waar. Mijn bloedplaatjes waren zo spectaculair gestegen dat de dokter het bijna zelf niet kon geloven. Ook de rest van de bloedwaarden waren goed genoeg om de chemo te laten doorgaan. Eindelijk nog eens ‘goed’ nieuws. Voor het zekerste raadde de dokter wel een bloedcontrole aan op 5 september.

Dinsdag (5 sep) ging ik dus opnieuw naar het ziekenhuis voor de bloedcontrole. De bloedwaarden waren niet slecht, maar voor de zekerheid kreeg ik toch nog een zakje bloed. Ik zou me erdoor beter voelen volgens de dokter en het zou ook iets meer zekerheid geven op het kunnen doorgaan van de chemo volgende week (12 sep). De medicatie voor mijn maag mag ik wat opdrijven, waardoor het vandaag (vrijdag 8 sep) toch al iets beter is. Woensdag en donderdag had ik wel superveel last van mijn rug (waarschijnlijk door de spuiten Neulasta). Neulasta stimuleert het beenmerg tot het maken van witte bloedcellen, wat dan weer een positief effect heeft op de weerstand. Deze injecties zijn dus zeker nodig, maar zorgden voor 2 dagen rug- en beenderpijn.

Zoals het er nu uitziet, kunnen de volgende chemokuren wel doorgaan. De halve dosis moet ik ook niet meer inhalen, dus dat is ook goed nieuws. Ik kan nu echt beginnen aftellen naar 26 september (laatste chemo). En dan zit het vervelendste deel 1 er al op!

Hieronder nog 2 fotootjes van Lara en mij <3.

Dikke knuffel!

Liesbet

davdav

Even pauze

Normaal gezien zou ik vorige week dinsdag starten met de zwaardere chemo, maar door te lage bloedwaarden is deze niet kunnen doorgaan. Ik had ‘maar’ 70 000 bloedplaatjes en ze starten de chemo pas bij 100 000. Ik werd terug naar huis gestuurd en de dokter ging ervan uit dat na een weekje de bloedwaarden wel hersteld zouden zijn. Helaas kreeg ik deze dinsdag opnieuw te horen dat de chemo niet kon doorgaan. Mijn bloedplaatjes waren nog gezakt naar 61 000. Deze keer kreeg ik wel een zakje bloed.

Volgende week zou de chemo wel effectief moeten doorgaan, anders zit er teveel tijd tussen. Moesten mijn bloedwaarden toch nog niet goed zijn, krijg ik desnoods een halve dosis chemo. Op zich was het nu niet zo erg omdat mijn lichaam wat tijd heeft om te recupereren en omdat ik nu minder last heb van de bijwerkingen. De reden voor het tekort aan plaatjes is de Carboplatinum-chemo. Deze heeft toch een ‘sterkere’ werking dan gedacht.

Zoals gezegd gaat het momenteel dus goed met mij, afgezien van de vapeurs (die al eens durven zorgen voor een slapeloze nacht) en de broze nagels. Het blijft nu afwachten op de bijwerkingen van de andere chemo, daarover volgende keer meer.

Ook al kijk ik niet uit naar volgende week, hoop ik toch dat het dan toch voor echt is!

Groetjes, Liesbet xx

De 2de ronde

Voor de nieuwsgierige lezers onder jullie: de uitslag van mijn scan was negatief  (zeer positief dus eigenlijk). De tumor is zo goed als verdwenen, er zijn enkel nog wat sporen te zien, maar dat zou evengoed ook wat ontstoken weefsel kunnen zijn. Alleszins zal dat na de volledige chemo ook volledig verdwenen moeten zijn. In mijn oksel waren ook geen aangetaste klieren te zien. De oncoloog was zeer positief en wij waren natuurlijk ook heel erg blij!

Gisteren (dinsdag) kreeg ik mijn laatste carbo en taxol chemo’s. Volgende week dinsdag start ik met chemo’s E en C, ook wel de zwaardere chemokuur genoemd. Zwaarder in de zin dat de misselijkheid meestal hoger is en dat de lagere weerstand en vermoeidheid ook zullen blijven. Eerst dacht ik dat de EC slechts één soort chemo was, maar het blijken 2 soorten te zijn, E en C. Het ‘voordeel’ is dat ik de EC’s pas om de 2 weken krijg, waarin ik me in de week na de chemo normaal gezien wat beter zou moeten voelen. Ook zal ik minder lang in het ziekenhuis moeten zijn. Nu kreeg ik de chemo’s telkens over een uur, de nieuwe chemo’s zullen elk slechts 20 minuten duren.

Langs de ene kant ben ik blij omdat het einde nu echt wel al wat in zicht komt, langs de andere kant weet ik terug niet goed wat te verwachten. Nu ben ik eindelijk ‘gewoon’ aan de bijwerkingen en heeft mijn lichaam al geleerd hoe ermee om te gaan. Van de nieuwe chemo weet ik dat uiteraard nog niet, zal ik dezelfde bijwerkingen nog hebben, of zal ik vooral nieuwe bijwerkingen krijgen…

Ik voel mij over het algemeen toch wel beter als in het begin van de chemokuur. Mijn dutjes heb ik zeker nog nodig, maar ik heb wel het gevoel dat ik wat meer energie heb. Ik heb ook al iets meer vrede genomen met mijn nieuwe ik. Hoewel nog maar enkele mensen mij zonder muts of pruik gezien hebben, durf ik thuis al wat meer zonder iets op mijn hoofd rond te lopen. Maar in de spiegel kijken, doet toch nog altijd een beetje raar…

Over de timing van mijn operatie is nog wat discussie. Normaal gezien zou ik na de chemo’s nog een maand moeten recupereren en dan geopereerd worden, maar nu is er toch sprake om nog wat langer te wachten. Doordat de wonde aan mijn oksel zo slecht genas, vrezen ze dat dit misschien ook wel zo zou kunnen zijn bij mijn borstoperatie. Maar daarover binnenkort meer want ik weet er zelf nog het fijne niet van.

Momenteel wissel ik mijn pruik af met verschillende sjaaltjes die ik me heb aangeschaft (wanneer ik ergens naartoe moet waar mensen mij niet kennen, geef ik toch nog de voorkeur aan mijn pruik). Hieronder een foto van mijn mooiste exemplaar 🙂

Veel liefs,
Liesbet xx

bty

’t Is gebeurd

Vandaag, di 11 juli 2017, heb ik (alez, heeft Youri) mijn haar afgedaan. In tegenstelling tot wat ik gevreesd had, vond Lara het helemaal niet raar of ‘niet mooi’. Ze vond het daarentegen precies gewoon normaal. Voor mij is het langs de ene kant een opluchting omdat ik eindelijk de knoop heb doorgehakt, maar langs de andere kant was het toch niet gemakkelijk. Het zal nog wel een paar dagen nodig hebben vooraleer ik echt zonder mutsje of pruik zelf maar thuis zal rondlopen, maar dat komt wel. Mijn pruik vindt Lara ‘niet mooi’, dus die zal ik thuis niet teveel dragen 🙂

Omdat het vandaag een feestdag is in het ziekenhuis, kreeg ik uitzonderlijk op maandag al mijn 10de chemo. Nu zit ik in tijd ook echt in de helft, 10 weken zijn voorbij en 10 weken komen er nog aan. Ik krijg nog steeds op regelmatige basis inspuitingen om mijn witte bloedcellen op te krikken en heb de voorbije weken bloed en ook nog eens epo gekregen.

Het bloed heeft zeker opgebracht, ik heb mij de voorbije weken merkelijk beter gevoeld dan enkele weken geleden. Dutjes overdag waren bijna niet meer nodig en ik heb mijn 32ste verjaardag ‘deftig’ kunnen vieren met een mini-feestje en een etentje met vriendinnen. Het deed echt wel deugd om me zo’n paar dagen terug ‘normaal’ te voelen.

Bij de klachten zijn er intussen wel de ‘vapeurs’ bijgekomen. Omdat de chemo mijn hormonen onderdrukt, ben ik nu in een soort van menopauze terecht gekomen, met vapeurs tot gevolg. Gelukkig vallen ze voorlopig nog mee, enkel ’s nachts is het soms wel ambetant omdat ik wat vaker wakker word dan vroeger.

Komende donderdag moet ik nog onder de NMR-scan om te kijken hoe de tumor geëvolueerd is, maar voorlopig ziet alles er prima uit en zal het resultaat waarschijnlijk goed zijn. Spijtig genoeg verandert dit niets aan het te volgen programma (chemo), maar het belangrijkste is dat de chemo aanslaat natuurlijk.

Hieronder een foto van mijn nieuwe ik. Welke kiezen jullie, mutsje of pruik? Een foto zonder mutsje vind ik nog wat moeilijk, die hou ik jullie wel nog eens te goed als ik mij er beter bij voel.

Veel liefs,

Liesbet xx

 

Halfweg

Op dit moment zit ik halfweg de chemokuren. Ik heb in totaal 8 van de 12 Carbo en Taxol chemo’s gekregen en in augustus krijg ik nog 4 zwaardere EC-chemo’s. Het gaat op zich wel snel vooruit, al kom ik niet altijd met volle goesting naar het ziekenhuis. Dan voel ik me net iets beter en komt de volgende chemo er al aan. Maar we kunnen niet anders dan doordoen, dus we gaan ervoor hé.

3 en 2 weken geleden heb ik tijdens mijn chemo ook een zakje ijzer bijgekregen, dit omdat ik een tekort had aan rode bloedcellen. Omdat het ijzer toch niet volledig zijn werk deed, kreeg ik vorige week een zakje Epo (niet illegaal voor kankerpatiënten). Opnieuw waren mijn rode bloedcellen nog aan de lage kant, vandaar dat ik vandaag (woensdag) opnieuw in het ziekenhuis ben. Momenteel krijg ik 2 zakjes bloed toegediend, hierdoor zou ik wel opnieuw voldoende rode bloedcellen moeten aanmaken. Ook mijn witte bloedcellen waren 2 weken geleden aan de lage kant. Hiervoor kreeg ik een aantal inspuitingen en intussen hebben de witte bloedcellen zich hersteld. De inspuitingen zal ik in de toekomst waarschijnlijk nog wel een paar keer moeten krijgen.

Het tekort aan rode bloedcellen heeft als ik gevolg dat ik nog steeds vaak vermoeid bent. Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik overdag nog een dutje bij doe. Geen schande op zich, maar het is niet altijd plezant. Hopelijk is het met het extra bloed nu wel beter.

Intussen blijft mijn haar nog uitvallen. Ik merk dat het iets moeilijker wordt om kale plekjes te verbergen, maar voorlopig lukt het nog. Mijn haar afdoen probeer ik nog wat uit te stellen, maar binnen dit en een paar weken ziet dit er wel aan te komen. Momenteel heb ik het nog erg moeilijk met de gedachte dat ik mijn haar zal moeten afdoen, maar ik kan het natuurlijk niet blijven uitstellen. Ondertussen kocht ik al een chemomutsje en -sjaaltje, zo ben ik al voorzien.

Opnieuw heb ik mijn baaldagen wat kunnen afwisselen met dagen waarop ik toch nog iets leuk kon doen. Zo heb ik momenteel terug repetities voor een concert op 15 juli. De repetities vallen hoofdzakelijk op zondag en dan voel ik me over het algemeen vrij oké. Verder kreeg ik in het ziekenhuis een gelaatsverzorging (gesponsord door de Stichting tegen Kanker), ging ik iets drinken met mijn collega’s, vierden we de verjaardag van neefje Flor en vierden we met het vocaal ensemble het einde van het schooljaar.

Verder blijf ik van jullie berichtjes, kaartjes, cadeautjes, bemoedigende woorden en gedachten krijgen, waarvoor opnieuw nog een oprechte dank-jullie-wel!! Onze kast wordt bijna te klein voor alle kaartjes 🙂 Het is echt dankzij jullie dat ik de moed blijf vinden!

Merci! En: You’ll never walk alone!

Liesbet xx

dav    img_20170628_184528.jpg